[ พัดริม ]

ณ บ้าน


         รำพึงรำพันก่อนที่จะนอนไม่หลับ เพราะพรุ่งนี้มีสอบ

ทุกคนมีความหลังที่แตกต่างกันไป
ฉันเองก็เหมือนกัน...
ฉันเองก็เหมือน...
ฉันเองก็...
ฉันเอง...
ฉัน...

    นั่งคุย,ฟัง,เล่า เรื่องเก่าๆ ของ(พวก)เขา เธอ และฉัน
เขาคนนั้นในวันนั้น ที่ต่างจากเขาคนนี้ในวันนี้
เธอคนนั้นในวันนั้น ที่ต่างจากเธอคนนี้ในวันนี้
และฉันคนนั้นในวันนั้น ที่ต่างจากฉันคนนี้ในวันนี้
เขา เธอ และฉัน ซึ่งยังคงดำรงอยู่บนโลกใบเดียวกัน

โลกที่ฉัน เธอ และเขา มีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกัน
ความสัมพันธ์ที่อาจจะใกล้,เคยใกล้,ไกล,หรือเคยไกลกันมาก่อน
แต่ฉันก็ยังคงเป็นฉัน เธอก็ยังคงเป็นเธอ และเขาก็ยังคงเป็นเขา
เราอยู่บนโลกใบเดียวกัน

โลกที่ผู้คนส่วนใหญ่คิดว่า
"ความรักเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการใช้ชีวิต"

โลกที่ฉันเองก็คิดว่า
มันกว้างใหญ่เกินไป หากจะทิ้งฉันไว้ให้อยู่ลำพังเพียงคนเดียว.

ฉันฟัง เธอเล่า ฉันเล่า เธอฟัง
ฉันฟัง ฉันรู้สึกคล้อยตาม
เธอเล่า เธอรู้สึกเหมือนกลับไปที่เหตุการณ์นั้นอีกครั้ง
เหตุการณ์ที่ผ่านมาแล้ว เหตุการณ์ที่ฉันเองก็เพิ่งได้รู้ว่าเคยเกิดขึ้น
เหตุการณ์ที่เธอกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้
เป็นเหตุการณ์ที่ดูเศร้า(สำหรับเธอ)
เธอเล่า แต่เธอไม่ได้เศร้า ฉันเองก็ไม่ได้เศร้า
ฉันฟัง แสดงความคิดเห็น และยิ้มพอๆกับหัวเราะ
เรานั่งแลกเปลี่ยนความหลัง ผ่านคลื่นโทรศัพท์เคลื่อนที่
เหมือนเราแนบหูฟังฟังเรื่องราวต่างๆ ซึ่งกันและกัน
หูของฉันฟังเรื่องของเธอได้เยอะ หวังว่าหูของเธอก็จะเป็นเช่นกัน
ปากของฉันก็พูดได้เยอะพอๆ กับปากของเธอ
วันนั้นฉันได้รู้เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับเธอ
เธอเองก็ได้รู้เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน
เหตุการณ์ที่เราทั้งคู่ต่างจำมันได้ดี

ฉันยิ้ม ฉันหวังว่าเธอจะยิ้มนะ (:

น่าแปลกที่บางเหตุการณ์ก็ทำให้คนเราจดจำมันได้นานแสนนาน
ยากจะลืมเลือน....

พัดริม.
Oct 9, 2009 11:12 PM